ایمیل :   رمز عبور :        فراموشی رمز؟  


آخرین نقدها
نام ارسال کننده : جابر ترمک
درود جناب محمد صالحی عزیز - استاد سخن نیز چنین شگردی را بکار بردند - پسران وزیر ناقص عقل لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : رضا محمدصالحی
درود بر شما - چون /ه/ در گواه ملفوظ است گواه با خدا و عزا قافیه نمیشه ِِ - ضمن آنکه پیغمبر هم جز   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : هادی ارغوان
با سلام و عرض ادب. - - نیست مخصوص به خورشید, به خون غلتیدن - عشق بسیار ازین طایر بسمل دارد...   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : رضا محمدصالحی
سلام - در رباعی اول واژه ی « بقیع» هیچ نقشی در جمله ها ندارد، ببینیم : - زهرا غزل ناب الهی ست   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : جابر ترمک
   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : جابر ترمک
درود بانو بهرامچی گرامی - - هر دو پیام شما را خواندم . به نظرم هر دو یک نظر ساده و غیر فنی است   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : اکرم بهرامچی
سلام استاد گرامی - چرا در مورد بیت مطلع که مصرع هایش کاملا بی ربط هستند چیزی نکفتید ؟و حتی بیت س   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : هادی ارغوان
سلام به شاعر محترم و منتقدان عزیز - بنده هنوز نمی دانم صفت زیبایی, زمانی که در مورد یک اثر هنری به   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : اکرم بهرامچی
تا اساس دل به روی آجری بی فایده ست - عشق یک عمراست با ما دم خوری بی فایده ست - سلام آقای نرمک گ   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : ابراهیم حاج محمدی
درود - مصرع آخر را اگر می گفتید: - {{تازه می فهمم که دل هم عنصری بی فایده است}} - از حشو مورد   ....    لینک شعر مورد نظر


آرشیو کامل



Share



ماهیان مُحرم دریا( برای قربانیان منا )
 
... با زهرخندِ طعنه و تشویش
 گفتند: برف ! برف !
 صحرا ولی
 هرگز ندیده بود از ین پیشتر به خویش
 حتی به حرف
 برف.
گفتند و ما
 این سویِ شیشه  اما
 دیدیم؛ خون
- خونِ سپیدِ بسته-
 در شارگِ حیاتِ زمین موج میزند
 چندانکه آسمان
 از خیمه هایِ ابرِ سترون
 با دیدگانِ شرم و شگفتی
 نشسته دید
 بر سنگفرشِ داغِ خیابان
 این خونِ بسته را.
 در تنگنایِ معبرِ آه و نفس
 برفِ نشسته را.
دیدیم و دید
 سر سویِ اوج میزند
 پرهایِ پشته پشته کبوتر سوارِ هم
 از زخمِ کشته کشته کبوتر کنارِ هم.
 
 این سویِ شیشه
 ما
 در گودیِ بلاکِشِ چشمانِ منتظر
  با هیاتی به قامتِ باران گریستیم
 پُرسان گریستیم که ای ایستاده زیستگان!
 ای شاهدانِ مشهدِ مشعر!
 با تار و پودِ پیکرِ خورشیدخورده تان
 در مسلخِ منا
برفِ کفن چرا؟
 درآتشِ عطش
این پیرهن چرا؟
تا با کدام نشتر نیش آغُشت
دستانِ دیوسارِ جگرخوار
 اینبار
 گِرد  حَرَم  درید
 از حمزه - حاجیانِ شما شرحِ صدر را؟!
 تا  از کدام سو
 چون آتشی نهان
 در پرده هایِ  زنده  و  زایایِ زندگی
 مرگی چنین
- به هروله وهول-
 رخنه کرد؟!
خط و خبر رسید که خونِ  بسا  کسا
 بر پشت و پای و پاشنه
 در کامِ رگ فسرد.
 خط وخبر رسید که یک ساحل
 از ماهیانِ مُحرِم دریا
 در تُنگی از عطش
 بر موجِ درد مُرد...
#
 
عطرِ مهاجرانِ الی الله
 در شامه نسیم
 آمیخته به سردیِ کافور و سوزِ اشک.
بر شانه هایِ لختِ منا
خورشید؛ گیسوانِ عزادار را گشود
 این سویِ شیشه
 اما
با حجّ  ناتمامِ شمایان
 باران در استلامِ حَجَر بود...
 
 
 
کلمات کلیدی این مطلب :  منا ، قربانیان منا ، علیرضا رجبعلیزاده کاشانی ،

موضوعات :  آیینی و مذهبی ،

   تاریخ ارسال  :   1394/8/18 در ساعت : 15:59:47   |  تعداد مشاهده این شعر :  1361


کسانی که این شعر را می پسندند :

ارسال نقد و نظر برای اعضا

   
ارسال نظر برای غیر اعضا







متن های ارسالی برای "نقد" توسط دارنده دفتر شعر قابل مشاهده و تایید نخواهد بود و تنها توسط مسئول بخش نقدها بررسی و تایید خواهند شد. در صورتی که میخواهید نظری را خصوصی برای صاحب اثر ارسال کنید از بخش نظرات استفاده بفرمایید.

نام ارسال کننده :  محمد ایرانی     وب سایت ارسال کننده
متن نظر :
حقا که استاد رجبعلیزاده کاشانی یگانه ای ست در شعر معاصر با این زبان فاخر و شکوهمند.حماسه ای که شما در زبان و معنا ایجاد میکنید ستودنی و البته ماندگارست.من از این بابت به شما حسودیم میشه.زنده باد نامتان
محمدرضا جعفری
1394/8/19 در ساعت : 2:47:55
درود و استادانه می سرائید.........
این سویِ شیشه
ما
در گودیِ بلاکِشِ چشمانِ منتظر
با هیاتی به قامتِ باران گریستیم
پُرسان گریستیم که ای ایستاده زیستگان!
ای شاهدانِ مشهدِ مشعر!
با تار و پودِ پیکرِ خورشیدخورده تان
در مسلخِ منا
برفِ کفن چرا؟
درآتشِ عطش
این پیرهن چرا؟
تا با کدام نشتر نیش آغُشت
دستانِ دیوسارِ جگرخوار
اینبار
گِرد حَرَم درید
از حمزه - حاجیانِ شما شرحِ صدر را؟!
تا از کدام سو
چون آتشی نهان
در پرده هایِ زنده و زایایِ زندگی
مرگی چنین
- به هروله وهول-
رخنه کرد؟!
خط و خبر رسید که خونِ بسا کسا
بر پشت و پای و پاشنه
در کامِ رگ فسرد.
خط وخبر رسید که یک ساحل
از ماهیانِ مُحرِم دریا
در تُنگی از عطش
بر موجِ درد مُرد...
علی‌رضا رجب‌علی‌زاده‌ی کاشانی
1394/8/19 در ساعت : 10:19:24
درود و سپاس از مهربانیتان.این روزها سرودن خود دردی ست مرا که دیگرانی تاب دیدن آن را ندارند و به سنگسارم سرگرمند...دریغا
شبنم فرضی زاده
1395/5/30 در ساعت : 23:15:30
لطف دارید برادرم...

دلتنگ اشعارتان می شوم

زیاد.........
علی‌رضا رجب‌علی‌زاده‌ی کاشانی
1395/5/31 در ساعت : 12:24:46
.درود و سپاس بیکران
بازدید امروز : 31,125 | بازدید دیروز : 32,615 | بازدید کل : 127,228,110
logo-samandehi