ایمیل :   رمز عبور :        فراموشی رمز؟  


آخرین نقدها
نام ارسال کننده : اکرم بهرامچی
مرا امشب بجوشان، شک مکن، در شیشه کن، بشکن - به دنبال خدایی تازه ام در باورستانها - هزاران درود ا   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : لطیف عمران پور
غزلی شکوهمند با همان زبان آشنا و گاه گزنده ی دکتر قزوه ، شرارت این لحن چنان است که ساختار قافیه را ه   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : اله یار خادمیان
   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : عباس خوش عمل کاشانی
درود بر حضرت استاد - غزل شورانگیز متفاونی است از شما با درونمایه ای از سبک هندی....دستمریزاد. -    ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : کریم شاهزاده رحیمی
   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : کریم شاهزاده رحیمی
پس آن شاعری که آنچه دیگران نمی بینند می بیند کجاست پس رسالت شاعر را کدام پیامبر و در کدام پیامرسان ب   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : ابوالحسن درویشی مزنگی
   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : صادق ایزدی گنابادی
سلام - با آوردن توضیح زیر شعر موافق نیستم - به مخاطب احترام بگذارید تا خودش محل منازعه و چالش    ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : صادق ایزدی گنابادی
سلام بر شاعر محترم - اینکه فقط شاعر یک بیت شعر تولید کند در حقیقت مرتکب تک بیت گویی نشده است -    ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : صادق ایزدی گنابادی
سلام بر شاعر ارجمند جناب سلیمانپور - ای کاش می شد - در بیت ششم - ای دل - حذف و بجای ان عب   ....    لینک شعر مورد نظر


آرشیو کامل



Share



ویر/گول
در بزرگراه که می رانم
                  تسخیر خواب را از خود
ابرها زیر پای من اند
و تو
       در گلویِ من
مانند چتری از درخت که در گلوی اتو کشیده ی قاب باز می شود
نگاهم کن
با منظره های ثابت در پلک مستطیل دیوار
نگاهم کن
تظاهر کن چشم هایت دو دانه ی برف است که در زمستان فراموش کرده ای
و فقط با گرمای تن ها آب نمی شویم
نگین آب نبات
بر انگشت فرمان تقدیر ما شیرین بود
ماییم که تلخ ایم
سبزتر از فلفل در تیزیِ کلمه
مثل صدای جاروبرقی در اُپرای کلاسیک
با هیچ ویرگول این پرده نمی خوانیم
پنجره همیشه
                    شبح گل ها را از دست ما گرفته
                          و به ماجرای پاییز داده
چه عجله ای است؟!
چه عجله ای است که تو مرا انسان صدا کنی و من ناگهان خفاش معطلی باشم در بارانی خاکستری؟!
چه عجله ای است که تو قاه قاه بخندی و از ترس
                                                             فراموش کنی
                                                             کشش چهره ات تا کجاست؟
همین جا بود
در دهان کیفم گذاشته بودم
کنار افتخارِ عجیبِ رژ لب به تقلب سرخ
خوب بگرد
صفحه را از کلمه خالی کن
مرا از خود
خوب بگرد
شاید زوایای قائمه ی دیوارها
                واجیدن قیچی هایی هستند که دهانشان از تعجب باز مانده
                                    یعنی نفس نمی برد این لُژ؟!
                                             [ببخشید .. رُژ!]
خوب بگرد
می خواهم دور تا دور تماشایت کنم
مثل ایام جوانی
که من اتاق پُرو بودم
و تو
       دخترکی که پشت تمام لباس های جهان چشم می گذاشت
تا از چشم های من پنهان شوی
چشم های من
                     همین جاست
در دسته ی صورتی قیچی ها
ببین چطور به تو زل زده اند
و التماس می کنند:
                             نه
                             انگشت هایت را از حدقه ی ما بیرون نیاور
                             بِغلت روی صفحه ها
                             فصل دیگری خیاطی کن
                             الگویش فقط اندام تو باشد
                             نمی خواهم
                                               هندسه ی دیگری بخوانم
نمی خواهم مثل تمام لباس های جهان
از من امتحان بعد و مد بگیری
نمی خواهم ابر را ببینم که روی شیشه ی جلوی ماشین مثل صوفی نشسته
و از من می پرسد:
                           چرا؟!
این دلیلی است که من هر چه برگ ها را گشته ام پیدا نشد
پاییز حتی تمام پرونده ها را به آسمان و زمین ریخت
و تصویر
             در بهار جا مانده بود
جوانی را نمی شود برداشت در چمدان گذاشت و در شهر این طرف و آن طرف برد
جوانی را نمی شود به دختران دیگر پوشاند
و گفت:
            خوب برگرد
            می خواهم دور تا دورت را تماشا کنم
نه!
مثل عروسکی که سوزنی را در کاه تنش گم کرده باشد
انگار فصلی را در فصل دیگر فراموش کرده ایم
و تقویم ما
                جوانی و پیری را از دهان قیچی ها می شنود
                لبه ی تیز اتو کشیده ی دیوارها
بزرگ تعجب
دست بر شانه ام می گذارد:
چه عجله ای است
این اتوبوس هر چند ثانیه یک بار با آتلیه اش تکرار می شود
ایستگاه
درست چهل سال است که در تاهای تنم نشسته         
هرگز ذهنی سوار جرقه ی این دوربین نشد
                                                         که بی انجماد پیاده شود
جز شما
جناب بازرس ارواح
که تشدید لب های سرخ مرا
                            میان دسته های گل پیدا کرده اید
خون این منظره ی دور شونده تا دست های من ادامه دارد
و این دو دکمه که در برف جا مانده
حافظه ی شفاف یک آدم برفی است
از اولین دیدار
                     با خود
                                در آب
اعتراف می کنم
گل سرخ
گل سرخ است
با تطبیق عین و ذهن چه می شود کرد؟!
و هیچ رنگ دیگری این طور آتش را قاب نمی گیرد
که بشود بوسید
گرگینه شدن انتخاب بهتری بود از ترکیب قصر و تنهایی با خفاش
رویاهای خود را
پشت کدام مه مخفی کنیم؟
یادت هست
تو پروانه بودی و در بلور بوسه ات خود را تماشا می کردی
این ماجرا به چند قرن قبل برمی گردد؟!
خوب بگرد
می خواهم خوب تماشایت کنم
وقتی چشم های مرا
                              در ویرگول های تماشا
                              در گیلاس های آستین ات پیدا می کنی
و تازه یادت می افتد
سوزن
آخرین چیزی بود که از این دنیا دیده ایم
سو زدن های قطره ای
                                  بر جدار صبح
                                       . . صلح
کلمات کلیدی این مطلب :  شعر ، ویر / گول ، صدرالدین انصاری زاده ،

موضوعات :  سایر ،

   تاریخ ارسال  :   1399/5/13 در ساعت : 1:53:8   |  تعداد مشاهده این شعر :  131


کسانی که این شعر را می پسندند :

ارسال نقد و نظر برای اعضا

   
ارسال نظر برای غیر اعضا







متن های ارسالی برای "نقد" توسط دارنده دفتر شعر قابل مشاهده و تایید نخواهد بود و تنها توسط مسئول بخش نقدها بررسی و تایید خواهند شد. در صورتی که میخواهید نظری را خصوصی برای صاحب اثر ارسال کنید از بخش نظرات استفاده بفرمایید.

بازدید امروز : 17,910 | بازدید دیروز : 30,248 | بازدید کل : 123,208,857
logo-samandehi