ایمیل :   رمز عبور :        فراموشی رمز؟  


آخرین نقدها
نام ارسال کننده : اکرم بهرامچی
گره ها می زند بر همچو من زلف پریشانش - اگرافشان کند هنگامه ی فتانه ی خود را - اگرچشمی به من    ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : لطیف عمران پور
... حیرت آور است این غزل، آنهم در این مجال اندک و با این همه کار که بر سر شاعر ریخته است من نشستم و    ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : اله یار خادمیان
   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : سید محمدرضا لاهیجی
سلام و درود جناب استاد - روز نکو - بزرگوارید و کوچک‌نواز - روح استاد اقتداری شاد - سایه   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : رضا محمدصالحی
سلام - وزن مصرع مورد اشاره ایرادی ندارد - مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن - و البته به نظ   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : هادی ارغوان
درود بر شاعر محترم - آمیخت، از روانی مصراع( آن هم در مطلع غزل)بسیار کاسته است، در ضمن وزن این مصرا   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : صمد ذیفر
سلام - و عرض تسلیت به سید عزیز - عالی سرودید - روح استاد اقتداری عزیز شاد و با اولیاء الله    ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : رضا محمدصالحی
سلام و درود - - به سیاهی رفتن اصطلاحی است که در محاورات هم بکار می رود یعنی دچار ضعف شدن ( کس   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : محمد دهقانی هلان
درود استادگرانقدر .. منظور سرگیجه ی سپیداری ست که حاصل از سیاهی رفتن چشم (تقابل سپیدی و سیاهی) اوست    ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : اله یار خادمیان
با سلا م عرض ادب بسیار روان و زیباست بزرگوار - - اما پیام این مصرع را نگرفتم گنگ است عذر   ....    لینک شعر مورد نظر


آرشیو کامل



Share



قصیده ی ندبه

(قصیده ای سروده شده در سال 83 (یا 84؟) ثبت شده در کتاب آتشفشانِ ناز)


وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلات
(مستفعلن مفاعل مستفعلن فعول)

    نام شعر : لَیتَ شِعری


امروز ،جمعه است و هوای خوش بهار
        
        احوالِ باغِ عاطفه، زیبا، بهشت¬وار

باران که می¬سرود ـ چه شعرش لطیف بود!
        
        در قطره قطره، لطف غزل¬هاش آشکار

خیلی هوا لطیف شد از لطف بارشش
        
        ماندَه¬ست بر زمین، همه جا، نقش شاهکار

بر روی گل، ترانه¬ی شبنم که می¬نشست
        
        می¬شد دلم به دیدن آن یار  امیدوار

با مرتضی، ردیف و هماهنگ می¬شدم
        
        درباره¬ی زمان رسیدن سرِ قرار

امّا پس از نماز و تماشای روی گل
        
    ما هم شدیم وسوسه¬ی خواب ناگوار

من، ادّعاکننده¬ی یکسر سر و صدا
        
        با مرتضی، رفیق خودم، مرد انتظار

نزدیک بود خواب بمانیم ما؛ ولی
        
           شاهین بخت، باز شد از لطف او شکار

گفتم که: «مرتضی! بَسِه، پاشُو! چِه خوابیِه؟!
        
          زودی وضو بگیر و لباس نُو رُو  بیار»

موضوع آزمونک ما خواب صبح بود
        
        این چیز ساده در نظر مرد بردبار

ما ثبت نام کرده، کلاس اوّلی شدیم
        
        چندین کلاس مانده به میدان کارزار

 عطری زدیم بر تن پیراهن سفید
        
            مُهری زدیم بر لب خمیازه¬ی خمار

راهی شدیم سوی همان وعده¬گاه نور
        
        جاری شدیم مثل همین ماجرای یار

می¬خواند مرغ سینه¬ی ما شعر سوزناک
        
    می¬ریخت روی چهره¬ی ما اشک آشکار

می¬گفت «لَیتَ شِعریِ» ما، ماجرای شوق
        
    می¬ساخت «یَابنَ احمدِ» ما اشتیاق یار

وصف صفای دوست، همان ماه پرفروغ
        
        حرف وصال یار، همان یار دلشکار

«صدرالخلائقی»، همه «ذُوالبِرّ» و «ذُوالتُّقی»
        
       جمع شقایقی، همه مشتاق و دوستدار

باغ بزرگ عشق چه جانانه می¬شکفت!
        
            شعر لطیف شور، چه پاینده، ماندگار!

گفتم: «عزیز عَلَیَّ» اباصالحِ عزیز!
        
        گفتم: «بِنَفسی اَنتَ» گل نرگس قرار!

هر کس به حال خوب خودش بود و خوب بود
        
        هر دل به کار ِزارِ خودش بود و بود زار

این، عاشق و به حال خودش رفته، می-گریست
        
        آن، دلبر و به خال رخش کُشته بی¬شمار

این، دوستدار یار، همان یار دوستدار
        
                  یا آبشار شور، صفا- شور- آبشار

او، تک ستاره یا مه یوسف¬تر از مسیح
        
                 او، بی¬قرینه یا گل زیباتر از نگار

مهدی، امام و قائم و منجیّ آخرین
        
                      آن حجّت نهایی دادارِ  دادآر

همنام حضرت نبی از نسل فاطمه
        
           «طاووس اهل جنّت» و یکتای روزگار

یارب! سلام ما برسان نزد حضرتش
        
  بی¬بهره¬مان رها نکن(مکن) از فیض افتخار

دریا به برکت نظرش آبرو گرفت
        
        هم آسمان به حرمت او گشته آبیار

بر بال های مِهرِ فرشته، طواف گشت
        
         بر دست¬های لطف امام حسن، سوار

از هر ستاره، ماه رخش گشته منجلی
        
            از مهر پر فروغ محمّد، پر انتشار

انگار هرچه نقش و نگار است، مست اوست
        
    مست نگار ماست در و دشت و کوهسار

جوبار از لطافت او گشته باصفا
        
        پاک و زلال و ناب و مصفّاست جویبار

گل نیست. مثل چشمه و دریا نمی¬شود
        
    هم نیست همچو جنگل و بستان و مرغزار

او آسمانی است و، زمین، جایگاش نیست
        
           پیک هدایت است و فرودش به اضطرار

یارب! نماز ما به نمازش قبول کن
        
        یارب! دعای ما به دعاهای او برآر

جانم فدای تو بله، جانم فدای تو
        
        خوشبو نسیم پاک! فدای تو این غبار

دشت قصیده، سبز! ولی، این قصیده نیست
        
    سرخ است مثل خون، غزلی مثل یک انار

هر دم، دلم برای شما تنگ می¬شود
        
   سنگین شده به جان من این جسم تنگ و تار

یار صمیمی دل من! یار دوستدار!
        
    جانانه چون تویی، دل من گشته جان¬سپار

گفتم به مرتضی: «بله، باید شهید شیم
        
            خواب و سرابه زندگی ما. اَرِه  بِرار!»

خواندیم ما «فَتَمَّ» و «میقاتَ رَبِّهِ»
        
        در «اربعینَ لَیلَه» بیا، جان  ما      نثار!


   تاریخ ارسال  :   1398/12/7 در ساعت : 19:52:32   |  تعداد مشاهده این شعر :  241


کسانی که این شعر را می پسندند :

ارسال نقد و نظر برای اعضا

   
ارسال نظر برای غیر اعضا







متن های ارسالی برای "نقد" توسط دارنده دفتر شعر قابل مشاهده و تایید نخواهد بود و تنها توسط مسئول بخش نقدها بررسی و تایید خواهند شد. در صورتی که میخواهید نظری را خصوصی برای صاحب اثر ارسال کنید از بخش نظرات استفاده بفرمایید.

بازدید امروز : 13,045 | بازدید دیروز : 39,819 | بازدید کل : 125,836,278
logo-samandehi