ایمیل :   رمز عبور :        فراموشی رمز؟  


آخرین نقدها
نام ارسال کننده : عباس خوش عمل کاشانی
خانم علی بابایی تا کنون ثابت کرده که شاعری تواناست.هم شعرهایش دلنشین است و هم قواعد عروضی و دستوری ر   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : معین حجت
سلام ...عرض ادب و احترام خدمت استاد خادمیان عزیز و گرامی ، بله متاسفانه ابتدا به اشتباه ویرایش نشده    ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : خدابخش صفادل
درود - سپاس از توجه و نقد و نظرتان جناب رضامحمدصالحی گرامی! - آن چه فرمودید درست است و می پذیر   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : رضا محمدصالحی
سلام - در حد بقیه آثار استاد نیست - استفاده 3 باره از قافیه / قدم / و نیز 2 بار از/ هم / همراه   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : اله یار خادمیان
سلام استاد وسرور گرامی غزل به این زیبایی حیف است - لکه ای داشته باشد بیت دوم قافیه مشک   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : معین حجت
   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : اکرم بهرامچی
سلام آقای حجت شاعر گرامی - منو ببخشید به سختی میبینم و تایپ می کنم اشتباهی در قسمت نقد کلیک کردم ش   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : معین حجت
   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : معین حجت
   ....    لینک شعر مورد نظر

نام ارسال کننده : اکرم بهرامچی
   ....    لینک شعر مورد نظر


آرشیو کامل



Share



شعر صائب تبریزی در مدح حضرت رضا (ع)
 
 
بسمه تعالی
 
 
 
 
 
 
 
 
قصیده محمد علی صائب تبریزی درباره حضرت امام رضا علیه السلام
 
 
 
 
 
 
گردآوری از : سید محمد حسین شرافت مولا
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
این حریم کیست کز جوش ملایک روز بار  

نیست در وی پرتو خورشید را راه گذار؟

کیست یا رب شمع این فانوس کز نظاره اش   
   
آب می گردد به گرد دیده ها پروانه وار؟

)این شبستان خوابگاهِ کیست کز موج صفا     
   
دودِ شمعش می رباید دل چو زلفِ مُشکبار

یا رب این خاک گرامی مغرب خورشیدِ کیست
 
کز فروغش می شود چشم ملایک اشکبار؟

این مقام کیست کز هر بَیضه قِندیلاو        
   
سر بر آرد طایری چون جبرئیل نامدار

کیست یا رب در پس این پرده کز انفاسِ خوش 

می بَرَد از چشمها ـ چون بوی پیراهن ـ غبار

این مزار کیست یا رب کز هجوم زایران      
 
غنچه می گردد در او بال ملایک در مطار

جلوه گاه کیست یا رب این زمین مشک خیز   
 
کز شمیمش می خورد خون ناف آهوی تتار

ساکنِ این مهد زرین کیست کز شوقِ لبش     
 
شیر می جوشد ز پستانْ صبح را بی اختیار

این همایون بقعه یا رب از کدامین سرورست    

کز شرافت می زند پهلو به عرش کردگار

سرور دنیا و دین سلطان علی موسی الرضا        

آنکه دارد همچو دل در سینه عالم قرار

جدول بحر رسالت کز وجود فایضش       
   
خاک پاک طوس شد از بحر رحمت مایه دار
گوهر بحر ولایت کز ضمیر انورش       
      
هر چه در نه پرده پنهان بود گردید آشکار

آنکه گر اوراق فضلش را به روی هم نهند    
 
چون لباس غنچه گردد چاک این نیلی حصار

آسمان از باغ قدرش غنچه نیلوفری است       
    
 یک گل رعناست از گلزار او لیل و نهار

مهره مومی است در سرپنجه او آسمان     
  
می دهد او را به هر شکلی که می خواهد قرار

حاصل دریا و کان را گر به محتاجی دهد      
   
شق شود از جوش گوهر آسمانها چون انار

می شود گوهر جواهر سرمه در جیب صدف  
         
در دل دریا شکوه او نماید بر مدار

رازِ سرپوشیدگانِ غیب بر صحرا فُتَد   
          
پرده بردارد اگر از روی خورشید اشتهار

آنچه تا روز جزا در پرده شب مختفی است  
     
پیش علم او بود چون روز روشن آشکار

گر سپر از موم باشد در دیار حفظ او          
         
تیغِ خورشید قیامت را کند دندانه دار

بوی گل در غنچه از خجلت حصاری گشته است    

تا نسیم خلق او پیچیده در مغز بهار

تیغ او چون سر بر آرد از نیام مشکفام     
        
می شود صبح قیامت از دل شب آشکار

آنکه تیغ کهکشان در قبضه فرمان اوست    
   
چون تواند خصم با او تیغ شد در کارزار؟

تیغ جوهردار او را گو به چشم خود ببین     

آنکه گوید برنمی خیزد نهنگ از چشمه سار

چون تواند خصمِ روبه باز با او پنجه زد؟        

آنکه شیر پرده را فرمانش آرد در شکار

همچو معنی در ضمیر لفظ پنهان گشته است 
    
در رضای او رضای حضرت پروردگار

شکوه غربت غریبان را ز خاطر بار بست 
           
 در غریبی تا اقامت کرد آن کوهِ وقار

زهر در انگور تا دادند او را دشمنان

ماند چشم تاک تا روز قیامت اشکبار

تاک را چون مار هر جا سبز شد سر می زنند

تا شد از انگور، کام شکّرینش زهربار

وه چه گویم از صفای روضه پرنور او

کز فروغش کور روشن می شود بی اختیار

گوشوار خود به رشوت می دهد عرش برین

تا مگر یابد در او یک لحظه چون قِندیل بار

می توان خواند از صفای کاشی دیوار او

عکس خطّ سرنوشت خلق را شبهای تار

روضه پرنور او را زینتی در کار نیست

پنجه خورشید مستغنی است از نقش و نگار

خیره می شد دیده ها از دیدنش چون آفتاب

گر نمی شد قبه نورانی او زرنگار

می توان دیدن چو روی دلبران از زیر زلف

از محجرهای او خُلد برین را آشکار

همچو اوراق خزان بال ملایک ریخته است

هر کجا پا می نهی در روضه آن شهریار!

می توان رفتن به آسانی به بال قدسیان

از حریم روضه او تا به عرش کردگار

قُلزُمِ رحمت حبابی چند بیرون داده است

نیست قندیل اینکه می بینی به سقفش بی شمار!

زیر بال قدسیان چون بیضه پنهان گشته است

قبه نورانی آن سرور عرش اقتدار

از مُحجّرهای زرینش که دام رحمت است

می توان آمرزش جاوید را کردن شکار

تا غبار آستانش جلوه گر شد، حوریان

از عبیر خلد افشانند زلف مشکبار

هر شب از گردون ز شوق سجده خاک درش

قدسیان ریزند چون برگ خزان از شاخسار

کشتی نوح است صندوقش که از طوفان غم

هر که در وی دست زد آمد سلامت بر کنار

خادمان صندوق پوشِ مرقدش می ساختند

گر نمی بود اطلس گردون ز انجم داغدار

با کمال بی نیازی مرقد زرین او

می کند با دام سیمین مرغ دلها را شکار

اشک شمع روضه او را ز دست یکدگر

حور و غلمان می رباید از برای گوشوار

نقد می سازد بهشت نسیه را بر زایران

روضه جنت مثالش در دل شبهای تار

می توان خواند از جبین رحل مصحفهای او

رازهای غیب را چون لوح محفوظ آشکار

بس که قرآن در حریم او تلاوت می کنند

صفحه بال ملایک می شود قرآن نگار

هر شب از جوش ملک در روضه پرنور او

شمعها انگشت بردارند بهر زینهار

تا دم صبح از فروغ قبه زرین او

آب می گردد به چشم اختران بی اختیار

هر شبی صد بار از موج صفا در روضه اش

در غلط از صبح افتد زاهد شب زنده دار

حسن خلقش دل نمی بخشید اگر زوّار را

آب می شد از شکوهش زهره ها بی اختیار

اختیار خدمتِ خدامِ این در می کند

هر که می خواهد شود مخدوم اهل روزگار

از صفای جبهه خدام او دلهای شب

می توان کردن تلاوت مُصحف خطِّ غبار

از سر گلدسته اش چون نخل اَیْمَن تا سحر

بر خداجویان شود برق تجلی آشکار

از نوای عندلیبان سر گلدسته اش

قدسیان در وجد و حال آیند ازین نیلی حصار

داغ دارد چلچراغ او درخت طور را

این چنین نخلی ندارد یاد چشم روزگار

از سر دربانی فردوس، رضوان بگذرد

گر بداند می کنندش کفشدارِ این مزار

خضر تردستی که میرابِ زلال زندگی است

می کند سقّایی این آستان را اختیار

می فتد در دست و پای خادمانش آفتاب

تا مگر چون عودسوز آنجا تواند یافت بار

مطلب کونین آنجا بر سر هم ریخته است

چون بر آید ناامید از حضرتش امیدوار؟

روز محشر سر برآرد از گریبانِ بهشت

هر که اینجا طوق بر گردن گذارد بنده وار

می کند با اسب چوب از آتش دوزخ گذر

هر که را تابوت گردانند گِرد این مزار

چشمه کوثر به استقبالش آید روز حشر

هر که را زین آستان بر جبهه بنشیند غبار

از فشار قبر تا روز جزا آسوده است

هر که اینجا از هجوم زایران یابد فشار

می رود فردا سراسر در خیابان بهشت

هر که را امروز افتد در خیابانش گذار

هر که باشد در شمار زایران درگهش

می تواند شد شفیع عالمی روز شمار

آتش دوزخ نمی گردد به گِردش روز حشر

از سر اخلاص هر کس گشت گِرد این مزار

بر جبین هر که باشد سکه اخلاص او

از لحد بیرون خرامد چون زر کامل عیار

می شود همسایه دیوار بر دیوار خلد

در جوار روضه او هر که را باشد مزار

هر که شمع نیم سوزی بُرد با خود زین حریم

ایمن از تاریکی قبرست تا روز شمار

می گذارد هر که در پایین پای او نماز

می دهد بالای سر فردوس جایش را قرار

می گشاید چشم زیر خاک بر روی بهشت

هر که از خاک دَرَش با خود بَرَد یک سرمه وار

بر جبین هر که بنشیند غبارِ درگهش

داخل جنت شود از گرد ره بی انتظار

هر که را چون مهر در پا خار راهش بشکند

سوزن عیسی برون آرد ز پایش نوک خار

آن که باشد یک طوافِ مرقدش هفتاد حج

فکر«صائب» چون تواند کرد فضلش را شمار؟
 
 
 
 
 


 
 
منبع:
دیوان صائب تبریزی _ قصائد __ انتشارات نگاه _ مطابق نسخه ی دو جلدی 1072 ه . ق ,  به خط صائب " از مجموعه شخصی"
 

 

موضوعات :  آیینی و مذهبی ، سایر ،

   تاریخ ارسال  :   1400/7/17 در ساعت : 9:19:13   |  تعداد مشاهده این شعر :  85


کسانی که این شعر را می پسندند :

ارسال نقد و نظر برای اعضا

   
ارسال نظر برای غیر اعضا







متن های ارسالی برای "نقد" توسط دارنده دفتر شعر قابل مشاهده و تایید نخواهد بود و تنها توسط مسئول بخش نقدها بررسی و تایید خواهند شد. در صورتی که میخواهید نظری را خصوصی برای صاحب اثر ارسال کنید از بخش نظرات استفاده بفرمایید.

بازدید امروز : 1,480 | بازدید دیروز : 16,778 | بازدید کل : 137,196,268