ایمیل :   رمز عبور :        فراموشی رمز؟  
آخرین اخبار

۞ :: «رها هوشمندنژاد» با دو کتاب امسال به نمایشگاه می‌آید

۞ :: اختصاصی : فراخوان یازدهمین کنگره پیشگامان پیشرفت منتشر شد.

۞ :: اختصاصی : «اسدالله عفیف باختری» درگذشت

۞ :: ‌شب شعر «عتباتِ کلمات» برگزار می‌شود

۞ :: یادنامه مرحوم «خلیل عمرانی» رونمایی شد

۞ :: عاشقانه‌های یک شاعر در «سخت است قلم باشی و دلتنگ نباشی»

۞ :: مراسم تشییع «فیروز زنوزی جلالی» احتمالاً پنجشنبه برگزار می‌شود

۞ :: «فیروز زنوزی جلالی» درگذشت

۞ :: تازه‌ترین سروده هوشمندنژاد به مناسبت مبعث نبی اکرم(ص)

۞ :: رضا اسماعیلی: سعدی بدون بهره گیری از تصویر، جان و جهان مخاطب را تسخیر می کند

۞ :: نکوداشت کیومرث منشی‌زاده برگزار می‌شود

۞ :: میهن بهرامی درگذشت

۞ :: یادی از روانشاد احمد زارعی درنگی بر بی رنگی

۞ :: آلبوم موسیقایی «دوراهی» رونمایی شد

۞ :: اختصاصی : شعر مدرن امروز کره جنوبی4/ ترجمه شعری از «کو اون»

۞ :: استاد اسماعیل حاکمی دار فانی را وداع گفت

۞ :: مستشار نظامی با «همه تو» به نمایشگاه کتاب می‌آید

۞ :: خبرگزاری قرآن: شعر جدید رضا اسماعیلی به مناسبت روز بزرگداشت سعدی

۞ :: اختصاصی : نشست ادبی طراوت غزل از سعدی تا امروز برگزار می شود.

۞ :: اختصاصی : تمدید مهلت ارسال اثر به کنگره سراسری شعر شهید سید علی اندرزگو تا 15 ام اردیبهشت ماه



Share
خاطرات

260
خاطره ای از حسین منزوی
حسین جوادان

تابستان سال ۱۳۸۲ شهر هشتگرد مهمان ویژه ای داشت. حسین منزوی شاعر نامدار معاصر، علیرغم بیماری شدیدی که داشت، دعوت ما را پذیرفت و به انجمن ادبی هشتگرد آمد. شور و حال خاصی در بین شاعران منطقه به وجود آمده بود. چون منزوی زیاد در انجمن ها حضور پیدا نمی کرد. به هر حال منزوی با آن هیبت باشکوه شاعرانه اش آمد و انصافا سنگ تمام گذاشت. بهترین و زیباترین شعرهایش را گلچین کرد و برای ما خواند.
همه ما سراپا چشم بودیم برای تماشا و گوش بودیم برای شنفتن. شاعران خوب منطقه هم آمدند و شعرخوانی کردند. به جرات می توان گفت هشتگرد تا به حال میزبان شاعری در این ابعاد نبود. بعد از مراسم منزوی را تا زادگاهش زنجان مشایعت کردیم.
در طول راه درد دل می کرد و این شعر را زمزمه می کرد:
شاعر تو را زین خیل بی دردان کسی نشناخت…
می گفت با من نامهربانی کرده اند. کسی سراغی از من نمی گیرد. من هم دنبال جاه طلبی نیستم. در خلوت خودم نشسته ام و کار خودم را می کنم. می گفت من یک عمر گلویم را برای عشق و آزادی و انسانیت پاره کرده ام اما دریغ که بعضی ها نمی خواهند صدایم را بشنوند. می گفت من زیاد نگران نیستم. به زودی همه چیز روشن می شود.
من آن روز معنای دقیق حرف منزوی را درک نمی کردم. تا این که دو سه ماه بعد در مهر ماه همان سال، خبری هولناک مثل پتک بر سرمان فرود آمد، خبر کوتاه بود: «حسین منزوی، در اثر بیماری ریوی درگذشت.»
ما هاج و واج و بهت زده بودیم. مگر می شود؟ مگر می توان مرگ چنین شاعری را با آن همه عشقی که در سینه داشت و آن همه حرارتی که در حنجره اش بود، باور کرد؟ منتظر بودیم تا کسی از غیب بیاید و بگوید که خبر دروغ است. اما مرگ است و قاطعیتش شوخی بردار نیست.
چند وقتی گذشت و من هنوز معنای حرف منزوی را درک نکرده بودم. تا این که برادر فاضل منزوی، بهروز منزوی مجموعه اشعارش را چاپ کرد و تازه فهمیدم که ای دل غافل! شاعر چه کرده بود و چه می گفت؟
در این کتاب اشعار نابی از منزوی چاپ شده بود که در نعت و ستایش قرآن و معصومین بود و شاعر وصیت کرده بود که کسی حق ندارد تا قبل از مرگش این اشعار را منتشر کند.
وقتی این اشعار منتشر شد تازه خیلی ها فهمیدند که چه قضاوت اشتباهی داشتند و چه تهمت هایی به این شاعر سینه سوخته می زدند. یادمان باشد که قضاوت کار ساده ای نیست. در بند ظواهر نباشیم. چشم مان را نبندیم و دهان مان را باز نکنیم. وقتی این کتاب را می خواندم، تازه فهمیدم شاعر چه می گفت و با دلی پردرد بی اختیار زمزمه می کردم که:
شاعر تو را زین خیل بی دردان کسی نشناخت…
روحش شاد و یادش گرامی باد.
.نقل خاطرات ، تنها با ارجاع به سایت شاعران پارسی زبان و ذکر منبع مجاز می باشد
   تاریخ ارسال مطلب :   1395/9/1 در ساعت : 23:33:29      تعداد مشاهده ی این مطلب :    141

کسانی که این مقاله را می پسندند :





کلیه حقوق این سایت محفوظ است ، طراح و برنامه نویس : علیرضارضایی