ایمیل :   رمز عبور :        فراموشی رمز؟  
آخرین اخبار

۞ :: حداد عادل: شعر را باید جزیی از هویت ملی ایرانی‌ها به حساب آورد

۞ :: تفکرم به شمس تبریزی نزدیک است/ هیچ وقت بی‌تفاوت نخواهم بود

۞ :: رونمایی از تازه‌ترین کتاب غلامرضا سازگار در تسنیم

۞ :: انجمن شعری برای دانش‌آموزان شاعر

۞ :: چهارمین دوره سوگواره «بر آستان اشک» برگزار می‌شود

۞ :: مهلت ارسال اثر به پنجمین کنگره بین‌المللی شعر بانوان عاشورایی تمدید شد

۞ :: «سر حلقه شوریده‌سران» در خانه شعر برگزار می‌شود

۞ :: نکوداشت استاد شهریار در مقبره‌الشعرای تبریز برگزار می‌شود

۞ :: سی‌و‌هشتمین «شب شاعر» برگزار شد

۞ :: در بررسی شعر عاشورایی عنوان شد: کارنامه درخشان شعر عاشورایی

۞ :: سی‌وهشتمین «شب شاعر» به صادق رحمانی رسید

۞ :: مهلت ارسال اثر به پانزدهمین همایش ادبی سوختگان وصل تا ۹ مهر تمدید شد

۞ :: اختتامیه جشنواره شعر نبض واژه‌ها با یادی از افشین یداللهی

۞ :: در دومین یادواره «سفیران مقاومت» مطرح شد

۞ :: دوبیتی‌های جمعی از شاعران برای همسر و فرزند شهید «داریوش رضایی‌نژاد»

۞ :: هفدهمین جشنواره سراسری شعر غدیریه بناب با معرفی برگزیدگان جشنواره به کار خود پایان داد

۞ :: اختصاصی : بیانیه ی شاعران انقلاب اسلامی در محکومیت نسل کشی مسلمانان مظلوم و بی دفاع روهینگیایی در میانمار

۞ :: گفتگوی مهر با علیرضا قزوه-۱؛ می‌خواهم ادیب شش دانگ باشم/ حس خوبی به شرایط امروز ندارم

۞ :: اختصاصی : اولین غدیریه ی زینبی

۞ :: اختتامیه پانزدهمین مهرواره شعر و داستان جوان سوره برگزار شد




Share
یادداشت رضا اسماعیلی در گرامیداشت مرحوم «غلامرضا شکوهی»
رضا اسماعیلی در یادداشتی ضمن گرامیداشت مرحوم «غلامرضا شکوهی» از وی به عنوان «شکوه غزل آیینی کشور» یاد کرده و می‌گوید: «شکوهی» به ندای دل عاشقش گوش می‌داد و به سفارش جان صادقش شعر می‌سرود.

به گزارش خبرنگار کتاب و ادبیات خبرگزاری فارس؛ رضا اسماعیلی شاعر کشورمان در گرامیداشت یاد و خاطره مرحوم غلامرضا شکوهی غزلسرا یادداشتی نوشته که در ادامه تقدیم می‌شود.

به نام خدا

شکوهِ غزل آیینى

مُحرّم و صفر سال گذشته که برای داوری «شعر عاشورایی» با استاد شکوهی تماس گرفتم و آن بزرگمرد با بزرگواری تمام پذیرفت، هرگز فکر نمی‌کردم با گذشت کمتر از یک سال، خبر پر کشیدن آن طاووس هزار جلوه شعر آیینی را بشنوم و دریغ گوی او باشم! هر چند این خبر برای من که از هم نفسی و همسایگی او به خود می بالیدم و از زمزمه غزل های روح نوازش، سرمشق عشق و روشنی می گرفتم، تلخ و جانکاه است، ولی برای روح پر فتوح او که مرغ خوشخوان باغ ملکوت بود، این تولد دوباره که از «اصل» و «وصل» خبر می دهد، خبری خجسته و فرخنده است. و به راستی نیز آزادی از قفس تن برای مردان خدا، همواره خبری خیر و خجسته است، چنان که حضرت مولانا می فرماید:

مرغ باغ ملکوتم، نیم از عالم خاک
چند روزی قفسی ساخته اند بهر تنم

غلامرضا شکوهی، شکوه غزل آیینی بود. ادیب و سخنور روشن اندیش و دقیقه یابی که مجهز به دانش و بینش ادبی و دینی بود و در طول نیم قرن شاعری، شیوه تعامل و سلوک شاعرانه و عاشقانه با کلمات را آموخته بود.

شکوهی از تبار شاعرانی بود که سر بر آستان جانان داشت و از جان و جهان روحانی خود سفارش می‌گرفت. او در خلوت روحانی خویش، فارغ از های و هیاهوی جشنواره‌ها و کنگره‌ها، تنها به ندای دل عاشقش گوش می‌سپرد و به سفارش جان صادقش شعر می‌سرود. او شعر سرودن برای بزرگان دینی را، رسالت ذاتی یک شاعر مسلمان می دانست، و همواره بر این باور و اعتقاد مقدس پای می‌فشرد، و با افتخار در این راه گام بر می داشت. او بر این اعتقاد و باور بود که شاعر آیینی باید روزنه ای به جان کلمات پیدا کند و به مدد «دانش و بینشی» عمیق و اجتهادی پیامبرگونه، در سیر و سلوکی عاشقانه و کشف و شهودی عارفانه، با جانِ کلمات به «سماع» برخیزد و از ژرفای اقیانوس کرانه ناپدید واژگان و کلمات، به استخراج گوهرهای ناب معنا دست یازد.

غزل های دینی و آیینی آن ادیب جان آگاه و مهرپرور، به خاطر سلامت مضمون، برخورداری از جوهر اندیشه، حکمت و معرفت دینی، و همچنین آراستگی به زیورهای کلامی، سرمشق خوبی برای نسل شاعران آیینی این روز و روزگار است. شعری به تمام معنا اصیل، فاخر، سرشار از تازگی و طراوت، و به دور از کژتابی های اعتقادی و آسیب ها و انحرافات بعضی از شعرهای آیینی امروز ما.

هر چند فقدان آن شاعر کمال کیش و جمال اندیش برای جامعه ادبی ما، خسرانی بزرگ است، ولی از آنجا که ما بر این باوریم که «هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق»، با حفظ میراث شاعرانه اش، نام و یادش را بر سینه زمانه ی فراموشکار داغ می زنیم و با زمزمه غزل های آسمانی اش، راه روشنش را پاس می داریم. با آرزوی آمرزش و آرامش برای شکوهی عزیز که به راستی «شکوه شعر آیینی» بود، به عنوان حُسن ختام، غزلی رضوی از او را با هم زمزمه می کنیم:

مضمون بـــکر غیـــر تو پیــدا نمی‌کنم
تا مدح توست، لب به سخن وا نمی‌کنم

معنای پاک اسم تو در هیچ واژه نیست
مــن با پیاله دست به دریــا نمـی‌کنم

در وصفت آستین سخن را به هیچ روی
صد سینه حـــرف دارم و بـالا نمی‌کنم

آنـقدر سـر بلنــد بر ایـــوان نشستـه‌ام
کز خانـه هم به جــز تو تمـاشـا نمی‌کنم

من ذره‌ام که خانه خورشید خویـش را
از هیچ کس به جــز تو تقاضــا نمـی‌کنم

ای گنبد همیشه مُطهر به عطــر اشک!
جــز در حــریم کوی تو مــاوا نمـی‌کنم

در آستان بخشش تو چون حضور شمع
جز با سرشک و شعله مدارا نمی‌کنم

نامم اگر «غلامرضا» هست خویش را
بــا نـــردبان اسم تــو بـــالا نمـی‌کنم

تاریخ ارسال خبر :   1396/5/14 در ساعت : 12:31:20       تعداد مشاهده این خبر : 45

کسانی که این خبر را می پسندند :






کلیه حقوق این سایت محفوظ است ، طراح و برنامه نویس : علیرضارضایی